Minnoş' muş :(

Dün oğlum ve benim için çok önemli bir gündü.. önemliydi çünkü, uzun zamandır görmediğimiz evimizin minik ve vefasız oğlunu görmeye gidecektik.. sabah bir heyecan ikimizde de,  sanırsın ki kız istemeye gideceğiz.. bir gün önce hazırlıklarımızı yaptık, sevdiği yiyecekler, bir kaç da aksesuar..  ve  öğle saatlerinde uzun kollu ve eski kıyafetlerimizi giyinip bir güzel yola düştük.. gideceğimiz yer bir kaç sokak ötedeki siteydi.. oğlumun kalp atışlarını hissedebiliyordum sanki ' oğlum sakin ol, kız istemeye gitmiyoruz ki, yada sbs sınavına falan girmiycen rahat ol, hissetmesin onu çok özlediğimizi, kendimizi biraz ağırdan satalım boşver, o bizi bırakıp giderken çok rahattı, bizde öyle yapıcaz ' derken, oğlum çok enteresan bir bakış attı ve  ' anne o bir kedi, fazla büyütmüyormusun bu meseleyi,  hani duygularını sizi çok özledim,  beni affedin pişmanım bir daha olmaz  diye dile getirecek hali yok 'dedi... haklıydı ama annelik duygusu işte, evlat gibiydi hain.. bir kaç sokak ötesi bitmek bilmedi..velhasıl apartmana girdik, ve 3. kata çıktık, zile basarken yeminle ellerim titredi, karşıma ne halde çıkıcak, bıraktığım gibi mi, tanıycak mı bizi, atlıycakmı üstümüze, malum eski kıyafetler giydik o bakımdan.. kapı açıldı.. ' şeyy biz evinizde bir süredir misafir ettiğiniz kedinin ailesiyiz, hani konuşmuştuk, site görevlimiz gelip teşhis etmişti bizim yavrunun sizde olduğunu ve onaylamıştınız '.. hanım 50 yaşlarında falan olmalıydı, biraz asık suratlı bir şekilde karşıladı bizi ' buyrun ' dedi tiz bir sesle.. buyuralım bakalım.. çay kahve bir şeyler alırmısınız  ve evine sığınan mülteci faslını hemen geçiştirdik ' bizim kaçak nerde, bir görsek '.. 'birazdan gelir ihtiyacını görmeye gitti, tuvalet eğitimini bile öğrettim'..dedi.. bozuntuya vermedim, sanki ben vermemiştim, hem bir kedi için dışarda wc ihtiyacını görmesi biraz lükstü, soğuk bir hava esti evde.. kapı çaldı ' aha geldi dedik oğlumla birlikte'.. gelmişti.. hemen kapıya yöneldik kendi evimiz gibi.. aman Allahım oydu,  yün yumağımız, evimizin neşesi, baya bir kilo almış bir şekilde karşımızdaydı.. kucağıma almaya yeltenirken bir tırnak darbesiyle, dumura uğrattı beni.. neyse biraz daha bekleyelim, sonra alır gideriz havasındayız biz.. yeni sahibesiyle oynuyor, kucağında şımarıyor, ne fesatlandım ama, nasıl olsa birazdan alıp gidicem o kucağın boş kalıcak diye bir bakış attım hanıma.. ama bizim solağın bize yaklaşağı yok, yanına gittik mi, hayvanın çıkarmadığı ses yapmadığı ukalalık kalmıyor.. Allahım çıldırmak üzereyim, ne bekliyorduk ne ne bulduk.. tamam ara açıldı, uzaklaştık ama hiç mi bir koku, yakınlık hissetmedi bu hayvan..nankörlük bu olsa gerekti.. bende de vardı hata çok insancıl davranışlar bekliyordum ondan,  hani boynumuza sarılıp ' annem ve ağabeyim gelmiş, aman da aman, bende de çok hakları emekleri var, kaçıp gittim perperişan ettim' diyecek hali yoktu.. sonuçta o bir kedi, işini bilir, zekidir, asildir, ama dört ayağının üstüne düşmüşse, ki düşmüş havasından belliydi, arkasını dönüp bakmazdı.. bakmadı da zaten.. üzüldük, ama onu mutlu ve o aileye alışmış olması tek tesellimizdi.. yapıcak pek bir şey yoktu, şimdi eve alıp getirsek hayvan tedirgin olup, zorluk çıkartacak, zaten benimde alerjim vardı tüye karşı, şimdi ömürlük kedi alerjim oldu..  .birde en önemlisi, solak baba olmuş :) bir kaç yavrusu varmış, onları görmedik, bu yaşta babaanne bile yaptı beni hain :) arasıra gidip görürüz dedik oğlumla, ama eski tadı olmayacaktı.. zaten yeni ismini de beğenmedik ' minnoş muş ' ne kadar sıradan, şimdi kendimizi ondan uzaklaştırmak için elimizde ne varsa kullanacağız..